من تجسم عذابم....

man-tajasome-azabam — Mon, 02 Jun 2008 16:12:23 GMT

مثلا من مامانم توام باب خب؟... بعد مثلا ما خيلي همديگرو دوس داريم خب؟ مثلا دوتا پسر داريم كه خارج درس ميخونن خب؟ دخترم نداريم خب؟

-چرا؟ عروسك كه داريم...

- آخه دخترمون گناه داره به دنيا بياد... بعدا ميريم از بهشت مي گيريمش!

man-tajasome-azabam — Fri, 02 May 2008 08:45:35 GMT

man-tajasome-azabam — Sun, 27 Apr 2008 15:16:50 GMT

man-tajasome-azabam — Thu, 24 Apr 2008 13:17:06 GMT

شيطان عاشق خدا بود ... مي خواست تنها عاشقش باشد ... فرياد زد ... خدا نفهميد ! . . . خدا بزرگ بود ... مي خواست عاشقي کند ... آدم را آفريد! . . . سالها پيش آدم خدا را از ياد برد ... آدم عاشق شيطان شد ! اين وسط خدا تنها ماند ... به همين سادگي

man-tajasome-azabam — Thu, 24 Apr 2008 12:08:28 GMT

افق روشن

روزی ما دوباره کبوترانمان را پیدا خواهیم کرد

و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت

روزی که کمترین سرود بوسه است

و هر انسان برای هر انسان برادری ست

روزی که دیگر درهای خانه شان را نمی بندند

قفل افسانه یست

و قلب برای زندگی بس است

روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است

تا تو به خاطر آخرین حرف دنبال سخن نگردی

روزی که آهنگ هر حرف زندگی ست

.تا من به خاطر آخرین شعر رنج قافیه نبرم

روزی که هر لب ترانه یست

تا کمترین سرود بوسه باشد

روزی که مهربانی با زیبایی یکسان شود

روزی که ما دوباره برای کبوترانمان دانه بریزیم

من آن روز را انتظار می کشم

حتی روزی که دیگر نباشم

احمد شاملو

براي پدرم

man-tajasome-azabam — Thu, 10 Apr 2008 18:54:18 GMT

اي واي دگر نفس ندارد

دردا پدرم چگونه مردي؟

مارا به كه مسپاري آخر؟

خود را كه به خاك غم سپردي

بي پا شدم اين چه دستبري است؟

اي باد گلم ز دست بردي

بي مه شده اي سپهر بي مهر

بردي مه من به دستبردي

من همسفر تو بودم آخر

اين دفعه چرا مرا نبردي؟

شهریار(با اندکی تصرف!!!!!)

4 سال گذشت...

man-tajasome-azabam — Thu, 10 Apr 2008 17:52:39 GMT

به نام خوب خدا"
پر از عطر باران مي شود ذهنم
هر بار که تجسم مي کنم تو را
يادم مي آيد کودکيم
و مي روم و غرق مي شوم در لحظه هايش
مي خندم به ياد روزهاي خوب با تو بودن
و اشک مي شود بغضم
و مي ريزد بر گونه هايم
و مي بينم خود را
با چکمه هاي پدر بزرگ
در کوچه هاي خاکي روستا
و مي شنوم صدايي از دور
که نزديک مي شود
نفس نفس مي زند و با اشک مي گويد :
پدرت رفت . مرد .ديگر نيست"
و مي دوم
و هي زمين مي خورم
و چکمه ي پدر بزرگ توي کوچه جا مي ماند
و مادر
که دليل رنگ پريدگي ام مي پرسد
و سکوتم و بغضم که نمي شکند و-
- ديگر چيزي جز اشک يادم نيست
و حال
بعد از گذشت اين همه سال
قلبم هنوز باور نمي کند رفتنت را
و هنوز انتظار مي کشد آمدنت را
و من تنها يک سنگ قبر مي بينم
و از بر مي خوانم نوشته اش را
...
بودنت گرفتار طوفان حادثه شد
و رفتي...

۲۲/۱/۸۷

چهارمین سالگرد فوت پدر مهربانم

man-tajasome-azabam — Tue, 08 Apr 2008 16:03:57 GMT

man-tajasome-azabam — Mon, 07 Apr 2008 10:18:04 GMT

چه آسان، معاني کلمات پيش چشمم رنگ مي بازند. خاطرهها افسانه مي شوند و افسانه ها حقيقت . گم ميشوم ميان مفاهيم خوب و بد . انگار مردم جادو شده اند . نميدانم کجاي قصه ام اشتباه بود که ديگر لالايي هاي هر شب ، طفل بي پناه وجود مرا حتي به خواب، اميدوار هم نميکند ! هر ساختمان که بناي ساخته شدن داشته باشد بايد از ابتدا بر پي و شالوده اي استوار باشد که توان استقامت آن را داشته باشد . سخت است تماشاي درهم شکستن بلور خيال که انتظار داري به سختي سنگ خاراي حقيقت باشد . سخت است حکم دادن به اسارت ذهن فقط به گناه آنکه جسم را تاب تحمل پرواز نيست. شايد آن زمان که مدينه فاضله ام را بر زمين خاکي ميساختم بايد فکر اينجايش را هم ميکردم . نوشته هايم سپيدند، دنيايم سپيد، فردا سپيد، آدمها سپيد، قصه ها سپيد، دلها سپيد .... و ناگهان تابش نور سياهي، برف سپيد افکارم را آب ميکند . نوري که از جنس نور نيست. از جنس شب است . نوري که ميسوزاند عمق وجودم را! و بي شرمانه برفي که نه سرد است، بلکه گرمي شعله هاي نوشته هايم از آن جان ميگيرد را تهديد به مرگ ميکند . آب در هاون ميکويم که با مداد سپيد، قصد پاک کردن لکه هاي سياه زندگي را دارم! در تقابل سياهي هاي اطرافم با سپيدي افکارم حق را به کدام بدهم؟ در کدام دنيا زندگي کنم؟ مگر مي توان در دنياي سياهي ها با عينک سپيدي قدم برداشت؟ خسته و افسرده ميشوم وقتي که نقاشيها ارزش مداد سپيد جعبه مداد رنگي را درک نميکنند . وقتي که آدمها خاکستري شدن و خاکستري ماندن را به هر چيز ديگر ترجيح ميدهند . وقتي که ابرهاي خاکستري بر خورشيد دلشان نقاشي ميکنند . ولي آيا مي توان بي تفاوت بود ؟

man-tajasome-azabam — Fri, 04 Apr 2008 15:53:47 GMT

سلام خوبین؟ سال نو مبارک... چی بگم؟ آخه آپ کنم که چی بشه؟! هیچی نمیدونم... نمی فهمم... مگه خودم نخواستم؟ حالا چه مرگمه؟ خسته شدم؟ بیخود کردم!!!!! واقعا شدم تجسم عذاب...