بخواب گله شکستني که شب داره سر مي رسه

                                                                              مهلت عاشق بودنم داره به اخر مي رسه

    نگاه نکن به اسمون خورشيد خانوم رفته ديگه

                                                                           اينجا کسي از قديما قصه و شعري نمي گه

   از خواب نمي پره کسي وقتي که برگا مي ريزن

                                                                             شقايق هاي بي پناه اسير دسته پاييزن

   بخواب قشنگو موندني که دنيا ديدن نداره

                                                                           گلاي خشک و کاغذي که ديگه چيدن نداره

   مرز حصار و انتظار غم تو غبار جا ده هاست

                                                                             تو اين غبار بي کسي پروانه بودن اشتباس

   همدم غصه هاي من زخمي بغضه  خاطرس

                                                                           اما هنوزم غروبا عاشقي پشته پنجرس

 همش غروب همش غروب يه جاده و صد تا خزون

                                                                          دلم مي گيره واسه غربت پاک باغچمون

  بخواب فصاخت سحر که ديگه تو دنياي ما

                                                                   چراغي روشن نمي شه با دسته سرده ادما